Эгемберди ЭРМАТОВ: «Уч, учуп кет, жерди ыплас унуткун!»

МЕНДЕГИ «МЕН» (Ыр түрмөк) I Жөлөп-таяр, жанын берер жан жолдош Адамың жок акак-талаада калдыңбы? Кыйын күндө сатып кетет жаман дос, Тең бөлүшпөйт азабыңды, кайгыңды. Ат көтөргүс арманың көп ичиңде, Сыр алдырбай, айгай салбай токтоосуң. Бир чөгүн суу бербейт бирөө ичерге Ойлойт: «Мейли алдан тайып жок болсун!» Чөкпө, жашып ойго өзүңдү алдырба! Өлүү дүйнө өлбөстүккө алпарбайт. Рухуңду көмүп салат тар жерге, Аркан менен жылбас кылып аркандайт. Көпкөк бийик асманың бар, унутпа! Ошол жакта сенин башат, угутуң. Көрпенделер камап койсо туюкка, Уч, […]

Мамат САБЫРОВ: Ант

АҢГЕМЕ Үстүндөгү кители, погондору эскирип, күнгө оңуп кеткен ак чач капитан улам бет аарчысы менен чекесиндеги терин сүртүп коюп, мени участка менен тааныштырып жүрдү. – Ылдый жакта Ойрон деген бир айыл бар. Балдары шунчалык бейбаш, жат киши баргандан заарканат. Той-топурга эмес, патаага барган кишилерди дагы чекеге сүйрөп чыгып, токмоктоп ташташат да. Бир жолу Араван жактан жуучулар келишсе, мас балдар машинасын токтотуп, ичиндегилерди аксакал эле девей, аял киши эле девей жанчишиптир. Шонон кийин беш жылдай Ойронго жуучу кевей, мектепти бүткөн кыздар […]