Индонезия жомогу: Мышык менен маймылдар

Бир жолу бир мышык жол тартып келатып, көзүнө көрүнгөн жандын баарын алдаптыр. Бара түшкөндө ага маймылдар жолугуп калышты. Алар чоң дарактын бутагында илинип турган аарылардын уюгун карап турушкан эле. Мышыктан сурашты:
— Айтсаң мышык аке, тээтигил бутакта илинип турган эмне?
— Оо, ал менин чоң атамдын барабаны.
— А анын үнү катуу чыгабы? — деп сурашты маймылдар.
— Албетте! — деп кууланды мышык. — Эгер аны бир эле урсаң, бүт өлкө угат.
— Биз уруп көрсөк болобу?
— Ой, жок, чоң атам мени урушат.
— Бирок ал бул жерде жок да. Бир эле урабыз,- деп жалоорушту маймылдар.
— Туура, чоң атам жок, бирок ал мага барабанга эч кимди тийгизбей кайтарып тур деген.
— Эми бир эле жолу уруп көрөбүз, үнү кандай чыгарын билсек эле болду. Бизге абдан кызык болуп жатат.
— Жок болбойт! Үнү бүт өлкөгө угулат дедим го… Анан кантип чоң атам укпай койсун. Ал алыс деле эмес.
Бирок маймылдар барабанды абдан уруп көргүлөрү келишти. Андыктан алар мышыкты ой-боюна койбой сурана беришти:
— Бир эле жолу урабыз, би-ир эле… Уруксат берчи…
— Эми ушунча каалап калыпсыңар, урсаңар ургулачы,- макул болду мышык. — Бирок мен бул жерден алысырак барайын. Антпесем чоң атам барабанды урганы жаткан силерди тыйбаганым үчүн мени жазалайт.
— Жакшы болот! — сүйүнүп кетишти маймылдар. — Эртерек чурка, биз барабанды ургубуз келип атат.
— Эй койо тургула урбай! — деп кыйкырды качып бараткан мышык.- Менин карааным көрүнбөй калганда ургула.
— Тезирек чурка!
Мышык көздөн кайым болгон кезде маймылдар бакта асылган аарылардын уюгун таяк менен чабышты эле, чындап эле уядан аарылардын ызылдаганы урулган барабандыкындай катуу чыкты. Кызыгып кеткен маймылдар дагы бир жолу чабышканда — ичи аарыга толо уя жерге кулап түшүп, ооздору аңырайган маймылдарды уюктан уюлгуп учуп чыгып, кара тумандай каптап башташты.
Дене-бойлорун аары чаккан маймылдар тызылдаткан ооруга чыдабай качкан бойдон көлмөгө кирип араң кутулушту.
Аарылар учуп кеткиче көлмөдө отуруп үшүгөн маймылдар суудан чыгып, келип карашса, баягы өздөрүн алдаган мышык жээкте өскөн кызыл мөмөлөрү бар бадалдардын түбүндө жатат. Жиндери келип калган маймылдар мышыкты куйругунан сүйрөп мыёолотолу деп жакын келишсе, ал өз күнөөсүн сезе калып, жалооруп жиберди:
— Маймыл акелер, мен силерди жөн эле тамашалайын десем келесоо аарылар анымды түшүнбөй калышпадыбы. Бирок уюкту бир эле жолу чап десем, эки жолу чаап жиберип өзүңөрдөн да кетти. Алдыңарга түшөйүн, мени кечирип койгула.
— Алдыбызга кандайча түшөсүң? — деп маңыроо маймылдар жибий түшүп, кызыга кетишти.
— Чоң атам мага таттуу мөмөлөрүн кайтартып койду эле, ушундан тойгончо жеп анан мени кечирип, туура эмес кылыгымды унутуп койгула,- деп бутагында эзиле бышкан абдан ачуу, кыпкызыл калемпирлерди көргөздү.
— Оо андай болсо кечиребиз,- маймылдардын көздөрү жайнап, дароо эле ачуулары тарады.
— Бирок мен алыстап кеткенден кийин жеп баштагыла, антпесе силер жеп жатканда жаныңарда турганымды чоң атам көрсө, эмнеге кой деп койбойсуң деп өлтүрөт.
— Бол анда, тезирек бул жерден кет,- маймылдардын чыдамы ансайын азайды.
Мындайда мышык карап турмакпы, заматта маймылдардан алыстады. Маймылдар болсо ачуу калемпирди бири-биринен кызганып, экиден, үчтөн ооздоруна салып, чала чайнап жутуп жиберип эле азга селейе туруп калышты. Мына, анан көрүп ал: чок жутуп алгандай бакырышып, кайрадан көлмөнү карай чуркашты.
Бул жолу алар көлмөгө киришкен жок, тетирисинче, көлмөнүн суусун какшыта шимирип киришти…
Орусчадан оодарган Кубанычбек АРКАБАЕВ

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.