Жаагы бир да жабылбас —
“жан“ болду го, добулбас:
“Добушум менин катуу”- деп,
башкаларга керкейет.
Өөдөгө созуп моюнун
өзүн ойлойт таланттуу,
өзгөгө керип көкүрөк.

Бапылдактан башка жок,
калдайып чыгат алдыга,
башкаларга сөз бербей,
бөлөктөн укпайт акыл, кеп.
Оюн  бирөө түшүнбөй,
мээси көңдөй болсо да,
какылдай берет, тынымсыз.
Эртели-кеч билген ойну — даңка, дүңк
дабышы болсо, жагымсыз.
Обону да татымсыз…
Илип алаар ою жок,
тантыктарды укканда
убакыт өтөт, кайрымсыз…

*     *     *

Добулбастай маңыз,
көңдөйлүгү менен иши жок,
болбосо да эч себеп
акылдуу көрүнгүсү келет.
Ыры деле баягы,
үнү деле баягы
кишини тажатат, демек….

Ырысбай АБДЫРАИМОВ

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.