Бир жалкоону өзүнүн айылы өлгөнчө тажатты, тимеле тамагына тыгылган сөөктөй эле болду. Же бирөөдөн жакшылык көрбөсө, жакшы сөз укпаса, каткан нан да булардан чыкпас болду.

— Мейли, — дейт, — силерсиз деле жашоом өтөөр. Силерди көрөйүн деген көзүм жок.

Баарын ойлонуп, ызасына чыдабай бир түкүрүп алды да, башы ооган жакка сандалып жөнөдү. Адырдын белине көтөрүлсө, алдынан кошунасы чыгып калбаспы.

— Алыска жөнөдүӊбү, коӊшум?

— Башым оогон, көз көрбөгөн жакка, тууганым.

— Бизди биротоло таштайын деп жатасыӊбы?

— Эмне кылам, — деп жооп берет жалкоо. — Же колумдан бирдеме келбейт, эч нерсе жасагым да келбесе.

— Эмне жакпай калды бизде?

— Суу жакпайт.

— Суу?

— Суу.

— Опе-ей!- аябай таӊ калды кошуна. – Биздикиндей сууну бул өрөөндөн таппайсыӊ. Бир жутсаӊ, айрыла албайсыӊ.

— Аныӊ чын дечи, бирок башка  оозго салаар эч нерсеӊ болбосо, куру суудан майнап чыкмак беле, — деген экен.

Которгон Бек Жайчыбеков

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.