Лев Толстой: Карышкыр менен Ит

ТАМСИЛ Илмийген карышкыр кыштакты айланчыктап  жүрүп, күлтүйгөн семиз итти жолуктурду. Бөрү ага суроо салат: — Айтсаң, дөбөт, силер жемди кайдан аласыңар? — Бизге адамдар беришет, — деп жооп берди Ит. — Туура, силер кишилер үчүн оор жумушту аткарасыңар. — Жок, биздин иш оор эмес, — деди Ит. – Биздин жумуш болгону, түнкүсүн короо кайтарыш. — Силерди ошон үчүн эле ушинтип багышабы?- деп сурады Бөрү.-  Анда азыр силердин ишиңерге барсам окшойт. Антпесе, бизге, бөрүлөргө жан багыш, жем табыш кыйын. — Эмне […]

Лев Толстой: Карышкыр менен жаа

ТАМСИЛ Мергенчи жаа-жебелерин алып, аңчылыккка чыкты. Теке атып алды. Аны ийнине артып, жолго түштү. Жолдо каманды көрдү да, текени таштап, каманды атып, жарадар кылды. Каман аңчыга жулунуп, мергенчини жара тартты да, өзү өлдү. Кандын жытын сезген карышкыр теке менен каман, адам жана анын жаасы жаткан жерге жетип келди. Бөрү сүйүнүп кетип, минтип ойлонду: “Курсагым эми көпкө дейре ток болот. Мен булардын баарын дароо эле сугунуп ийбейм. Бат эле  түгөтүп албаш үчүн аз-аздан жеймин. Биринчи катуурагын мүлжүйм, анан жумшагын, андан соң […]

Лев Толстой: Тыйын чычкан менен карышкыр

ТАМСИЛ Тыйын чычкан бутактан бутакка секирип жүрүп, уктап жаткан бөрүнүн үстүнө кулап түштү. Карышкыр ыргып тура калып, аны жемек болду. Тыйын чычкан жалына баштады: — Мени коё берчи… Карышкыр: — Макул, сени бошотоюн, бирок сен мага муну айт: эмнеге силер, тыйын чычкандар ушунчалык шайырсыңар? Мен үчүн убакыт дайыма көңүлсүз. Силерди карасам, өйдө жакта ар убакта ойноп-күлүп, секиргениңер секирген. Тыйын чычкан: — Адегенде мени даракка коё бер, ошондо айтам. Болбосо, сенден корком. Карышкыр аны коё берди. Тыйын чычкан бутакка чыкты да, […]

Лев Толстойдун тарбиялык тамсилдери

Маймыл жана буурчак Маймыл бир кочуш буурчак алып келе жаткан. Бир кезде бир буурчак жерге тоголонуп кетти; маймыл аны эңкейип алам деп дагы жыйырма буурчагын түшүрүп алды. Аларды терем деп буурчагынын теңинен көбү дагы чачылды. Жини келген маймыл колунда калган буурчактын баарын чачып жиберип басып кетти. Ит жана ашпозчу Ашпозчу түшкү тамак бышырганга камданды; ит ашкананын алдында аны карап жаткан. Ашпозчу музоо союп, ичеги-карынын итке таштады. Ит тоюп алды да, ойлоп койду: – Ашпозчу мыкты экен. Тамагы аябай даамдуу. Көп […]

Лев Толстойдун тарбиялык тамсилдери

Карышкыр жана мергенчилер Карышкыр бир койду жеп салды эле, койчулар карышкырды кармап сабай башташты. Карышкыр аларга кайрылды да: – Мени эмне кыйнайсыңар… Өңүм көк болгону үчүнбү? Анда койчулар мындай дешти: – Сенин өңүң көк болгону үчүн эмес, койду жегениң үчүн жазалап жатабыз. Ичке жиптер Бир алам токуучуга ичке жип ийирип берүүсүн суранды. Токуучу ага ичке жип ийирип берди, бирок ал ага ыраазы болбой мындай деди: – Бул жип мага анча жакпай калды, мага мындан да ичке жип керек. – Эгерде […]

Лев Толстойдун тарбиялык тамсилдери

Коён жана тайган Коён бир жолу түлкүгө мындай деди: – Сен бизди кубалап баратканда эмнеге үрөсүң?  Үрбөй жүгүрсөң батыраак жетмексиң да. А сен үрүп жатып, бизди мергенчиге камап бересиң: сенин үнүң менен ал биздин астыбызды тороп атып алат, сага болсо эч нерсе артпайт, — десе, анда тайган мындай деп жооп бериптир: – Мен атайылап сен айткан максатта үрбөйм, жөн гана сенин жытыңды сезгенде же жиним келгенин билбейм, же сүйүнгөнүмдү билбейм; айтор эмнеге экенин өзүм деле түшүнбөйм, иши кылса үрбөй коё […]

Лев Толстойдун тарбиялык тамсилдери

Ийнелик жана кумурскалар Күзүндө кумурскалар кышка деп чогулткан буудайларын жайып, кургатып жатышкан. Аңгыча ачка ийнелик келип, алардан бир аз эгин сурады. — Жайында тамак-аш чогултуп албай эмне кылып жүрдүң?— деп сурашты андан кумурскалар. – Жайында күндө ырдап жүрүп колум тийген жок. Анда тигилер күлүп мындай дешти: – Жайлата ырдасаң, эми кышында бийлеп чык. Жумушчу аялдар жана короз Кожойке жумушчу аялдарды дайыма короз чакырганда ойготуп жумушка салчу. Уйкулары канбаган аялдар корозду союп салууну чечишти. Соёрун го союшту, бирок өздөрүнө мурдагыдан да […]

Добулбас (тамсил)

Жаагы бир да жабылбас — “жан“ болду го, добулбас: “Добушум менин катуу”- деп, башкаларга керкейет. Өөдөгө созуп моюнун өзүн ойлойт таланттуу, өзгөгө керип көкүрөк. Бапылдактан башка жок, калдайып чыгат алдыга, башкаларга сөз бербей, бөлөктөн укпайт акыл, кеп. Оюн  бирөө түшүнбөй, мээси көңдөй болсо да, какылдай берет, тынымсыз. Эртели-кеч билген ойну — даңка, дүңк дабышы болсо, жагымсыз. Обону да татымсыз… Илип алаар ою жок, тантыктарды укканда убакыт өтөт, кайрымсыз… *     *     * Добулбастай маңыз, көңдөйлүгү менен иши жок, болбосо да эч […]

Эшек менен карышкыр талашкан акыйкат

ТАМСИЛ Бир күнү эшек менен карышкыр чөптүн түсүн талашып айтышып калышат. Эшек чөптүн түсү сары десе, карышкыр жашыл дейт. Экөө бир топ талашып, чечише албай, акыры аң падышасы арстанга келишет. Сот башталат. Ар кайсысы өз далилдерин көрсөтүп, өз пикирлерин айтышат. Соттун өкүмү чыгар кезде бардыгы калыс чечим күтөт. А арстан болсо, алардын үмүтүн суу сепкендей өчүрүп, карышкырды бир айга абакка жаап, эшекти бошотуп жиберет. Карышкыр таң калып: — Мырзам! Чөптүн түсү жашыл эмес беле? — деп сурайт. Арстан: — Албетте! […]

Жоомарт БӨКӨНБАЕВ: Түлкү менен Бөдөнө

I Шибер чөп маалым кылат жай мезгилин, Жел эсип экилентет суу эпкинин, Күн батып… күүгүм кирип жылдыз чыгып, Жамынды көөдөй кара түн кепинин. Күн бою бир бөдөнө бытпыл уруп, Ал дагы түн түшкөндө калды тынып, Жорголоп – корккон жүрөк тайдай туйлап, Жол бою бетегеге кирди жылып. Пааналап жел эркеси жашыл чөптү, Кетпестей түнгө сактап чексиз кекти. Ой бийлеп, кыял белден баскан кезде, Үргүлөп таттуу уйкуга кирип кетти… II Ачкарын түлкү жаткан ичтен тынып, Узун күн үңкүрчөдө ташка бугуп. Козголду ал […]

Жоомарт БӨКӨНБАЕВ: «Сагызган сактыгынан өлбөй, суктугунан өлөт»

(Тамсил) Сай жакалай сагызган Салпактады эңиштеп, Кекең-кекең жорголоп, Келе жатты жем издеп. Көк жылгага жолукту, Көк шибери көйкөлгөн. Жергеси толгон калың бак, Жемиши бышып эңкейген. Ээлеп ушул жемишти Консом, деди сагызган, Эрким менен той-тойлоп, Тойсом деди сагызган. Шум сагызган шектенип, Кайра качты артына, Тыялбастан напсисин, Түштү суктук наркына. Эки көзү кызарып, Алкы шумдун бузулду. Бакта бышкан жемишке Башын салып тутулду. Жемиш эмес мойнуна Кылтак түштү, муунду, Сактыгынан өлбөстөн, Суктугунан кырылды. Мышык менен май Ачка мышык мыёолоп үйгө кирди, Аңдып келип […]

Касым КАИМОВ: Каракаш

(Аңгеме-тамсил) Каракаш — кадимки эле чымчык. Турпаты: бозтаркылдактан субагай, короолудан калбаат, таранчыдан сымбаттуу. Сырткы түрүн кошуп келгенде башкалардан көрө торгойго бир аз окшош. Анын өзүнө бүткөн өзгөчөлүгү: чекесинде кокусунан сызылгандай капкара кашы бар. Кеп сырткы түрүндө эмес. Каракашта укмуштай сапат бар. Ал Булбул эмес — акын, Торгой эмес — чечен, Тоту эмес — кооз. Өзүнүн артыкчылыгын башкалардыкынан мурда сезүү, бирок самагандай урмат менен сыйга жетпөө Каракашты кайгыртты. «Канаттуулар эмне үчүн менин баалуулугумду билишпейт?» — деген суроо кээде шек туудуруп, ушул […]

Касым КАИМОВ: Жүрөк гүлү

(Тамсил-аңгеме) Суусар укмуштуу гүл өстүрдү. Анын жүрөккө окшош татынакай тажысы, көз тайгылткан кооздугу көргөндөрдү суктандыра баштады. Тоодо көркү жана жыпардай жыттуулугу жагынан ага теңдеш гүл болбоду. Бул гүлдү Жүрөк гүлү деп аташты. Аны катуу жамгыр түгүл, мөндүр да көркүнөн ажырата албады. Назиктик менен бекемдик биригип, бир затка бүтсө, ким таң калбасын! Анын сапатын, сыпатын билгенден кийин айылдаштарынын баары Суусардын үйүн көбүрөк имерчиктей турган болушту. Аны баарыдан да, Суур жадатып жиберди. Бирок жүрөк гүлүн өзүнө тарта албады. Ошондуктан ал ишти Суусардын […]

Эзоп: Мышык жана чычкандар

Бир үйдө чычкан абдан көп экен. Аны билип калган мышык келип, биринин артынан бирин мойсой баштайт. Чычкандар тукум курут болуп калбайлы деп, ийиндерине жашынып калгандыктан, мышык аларга жете албай калат. Анда мышык аларды куулук менен чыгармакчы болот. Мыкка жармашып, асылып өлүмүш болуп калат. Бир чычкан ийининен башын чыгарып аны көрөт да, мындай дейт: “Жок, айланайын, биротоло мүшөккө айланып кетсең  да, сага жолобойм” Тамсил эстүү адамдар кимдир бирөөнүн куулугун байкап калса, алдоого жетелетпестигин көрсөтөт. Чымындар Кампада бал төгүлүп калган экен. Ага […]