Айтмырза АБЫЛКАСЫМОВ: Көч

АҢГЕМЕ (Атам Абылкасымдын  арбагына багыштадым) Жайдын толуп турган кези. Эл  жайлоого чыкчу убак. Чубалжыган көч. Кечигип болсо да көргөн төрт– беш жашар уулун жасалгаланган тайга мингизип, өзү алчактаган ат менен коштоп жетелеп алган. Кырк жаштарга таяп калган мезгили. – Ата– оов! – Оов! – Тээтиги мине? – О тилиңен атаң айлансын, ал – жору, уулум! – Ата– оов! – Оов, садагам! – Тээтиги мине? – О айланайын, булбулум менин, ал– жору, алтыным! – Ата– оов! – Я– оо, берекем менин! […]