«Ушунчалык унутпаган, адамкерчиликтүү адам экен!..»

Жазуучу жөнүндө жазуучу эмес кишилердин дил баян-аңгемелеринен (Жамбыл автовокзалынын директору болуп иштеген Кыргызбековдун Чыңгыз Айтматов жөнүндө айткандарынан) Бул окуяны да “үнү жок” Раманкул Момункулов аксакалдын саргыч өң контор журналына жазылган “эскерүүлөр топтомосунан” окуган элек. Ошол өзү ээн-жай отуруп кагазга түшүргөн калыпта — ырааты менен сөзмө-сөз келтирели. Казак кулуну Кыргызбеков ага жыл-айы эсте жок күндөрдүн биринде төмөнкүдөй эскерүүсүн баяндаган экен: “…Жумуш убактысы бүтөөрүнө аз эле убакыт калган. Бир убакта эшикти ачып бирөө кирип келатат. Карасам — өңү аябай тааныш. Келип эле […]

Эрнис ТУРСУНОВ:Даңктабай тирүүлөрдү,\Даңктайбыз каза болуп калгандарды

Мага койгон таш астында жатамын, Мармар ташка толуп кетти катарым. Биз уктайбыз жер астында ойгонбой, Биз укпайбыз жер үстүнүн чатагын. Сиздин үйгө — кагып киребиз, Биздин үйгө — казып киресиз. Сиздин үйдө — чиренип уктайбыз, Биздин үйдө — түбөлүк уктайсыз. Сиздин үйгө — эки күн батабыз, Биздин үйдө — эсепсиз жатасыз. Атасы жер айдады, энеси бала бакты, Баласы курсагы ток өсүп жатты. «Эр жеттиң, өнөр үйрөн» деп калды эле, Атасын балта менен башка чапты. Түрмөдө бир зөөкүрдүн бычагын жеп, Түбөлүк […]