Нурзада Кубанычбекова: Бөбөктүн ыракаты

ЭССЕ Терезеден тийген күндүн нуру мотурайган жүзүн аймалап, анын тынч укташына тоскоол болуп жатты, уйку-соо ортосунда быйтыйган алакандары менен бетин калкалаганга аракет кылганычы. Ансайын күн нурунун эсепсиз шоокуму кичкинтайдын бетин аймалаганы… Уйку сураган кичинекей көздөрүн, быйтыйган колдору менен ушалай берди… Таттуу уйкудан дароо ойгонуп, көзүн ача албай бир далайга дейре, улам-улам көздөрүн ушалап мойтоюп жата берди…  Күн болсо бөбөктүн жүзүнөн сүйгөнүн койбоду, эмнегедир кичинекей көздөр ачылууга чамасы жетпегендей… Бир аздан соң апасынын тааныш жыты, аяр дабышы, мээрим чачкан жүзү аны […]

Шайлообек Дүйшеевдин эне-бала бактысы…  

* * * Эшиктеги бурганакка туш болуп, Эптеп жетип, томолонуп, муз болуп. Энекемдин от калаган колуна, Эрип, көлкүп кетер элем кут болуп. Үйдөгү отту энем күндө тамызчу, Үшүгөн суук сопсоо болуп айыкчу. Көсөө тийген көлөкөлөр тарбаңдап, Көңдөн чыгып, дубалдарга жабышчу. Ээн талаанын кыш кайтарып үмүтүн, Эски тамды биз кайтарып күнү-түн. Эртели-кеч эрмек кылып жүрчү элек, Эне-бала бактыбызды бир үзүм. Туура жолдун асты туташ сай эле, Туш-тушубуз тунуп турган кар эле. Тутка кылар атам, агам жок, бирок, Тутка кылар Манасыбыз бар […]