Лев Толстой: Дарактар дем алышат

АҢГЕМЕ Баланын табы жок эле. Аласатып, урунуп атып эле тынчып калды. Энеси уктап калды деп ойлогон. Караса дем албайт. Ыйлай баштады да, чоң энени чакырып айтканы: — Карачы, балам өлүп калыптыр. Чоң эне: — Ыйлаганга шашылбай, коё тур, мүмкүн өлбөй эле жаны тынч алып тургандыр? Оозу-мурдуна күзгүнү жакындатып көрөлүчү. Эгер күзгү тердесе, демек, дем алып атканы, тирүү. Күзгүнү мурдуна жакындатышты эле, күзгү бозоруп тердеп кетти. Бала тирүү эле. Улуу Орозо айында күн жылымдап турган менен кар текши кетпей, кайра суук […]