Лев Толстой: Карышкыр менен жаа

ТАМСИЛ Мергенчи жаа-жебелерин алып, аңчылыккка чыкты. Теке атып алды. Аны ийнине артып, жолго түштү. Жолдо каманды көрдү да, текени таштап, каманды атып, жарадар кылды. Каман аңчыга жулунуп, мергенчини жара тартты да, өзү өлдү. Кандын жытын сезген карышкыр теке менен каман, адам жана анын жаасы жаткан жерге жетип келди. Бөрү сүйүнүп кетип, минтип ойлонду: “Курсагым эми көпкө дейре ток болот. Мен булардын баарын дароо эле сугунуп ийбейм. Бат эле  түгөтүп албаш үчүн аз-аздан жеймин. Биринчи катуурагын мүлжүйм, анан жумшагын, андан соң […]