Бейшебай Усубалиев: Өрт (шедевр)

АҢГЕМЕ Ташматтын алты бөлмөлүү заңгыраган үйү жалбырттап күйүп жатты. Ташмат, өрт жаңы башталганда, эч кимге билгизбей өзүм эле өчүрүп салайый деп ойлогон. Ал ичинен улам-улам кайталап жатты: «Эч ким көрбөсө экен…» Бирок өрт деген өрт да — улам барган сайын алоолоп күчөй берди. Өрт күчөй берди, жалындап күчөй берди, алоолоп күчөй берди. Ташматтын элдин баары суктанган үйү өрттөнүн жатты. Ал өзүн эми өрттүн алдында алсыз сезе баштады. Жан айласы кетип, ары-бери чуркап: — Итирейген энеңди урайын, сен ушуну кылмаксың, көзүңө […]

Абийрбек АБЫКАЕВ: Кыш маанай

Жыртылып жылдыз көрүнбөй, Капкара туман асманда. Бурганак согуп, аппак кар Кычырайт бутта басканда. Эптеп жылыйт үй ичи, Картөшкө манту касканда. Күйпөктөп жүрөт байбичем, Төшөгүн салып жатканга. Унутпай уулум камдап кой, Атаңдын тонун жапканга. Капчыкта акча түгөндү, Мал дагы арык сатканга. Өнтөлөп жүрүп түшөбүз, Өлүм шум салган капканга. Эскерээр бекен балдарым, Кызарып күнүм батканда. * * * Жылыткычтар иштеп сайылган, Коюу түтүн чыкпайт айылдан. Калдыркандай тоңгон шейшептер, Жума мурун жуулуп жайылган.   Кайдадыр бир кеткен өмүрдөй, Чана тепкен балдар көрүнбөй. Баштагыдай […]

Аман САСПАЕВ: Гүлкайыр

АҢГЕМЕ Ар качан эртең мененки салкын абада өзүмдүн кунт коюп өстүрүп жаткан Гүлкайырыма, кишилерде болуучу зор мээримдүүлүктөн пайдаланып, эмгектенүүнү милдетиме алдым. Гүлкайыр мындан кыйла мурда жапан түздө жалбырагын кылтыйтып, болочок гүлдөрүн өзөгүнө жашырып турганын көргөм. Чегинен чыга жаздаган өзүмчүлдүгүм, аны мында көчүрүүгө мажбурлаган. Ошентип, ага тунук тоо суулары шылдырап агып жаткан арыгымдын кырынан орун бердим. Алда нече сабактар чыгарып, эркин гүл ачсын дедим. Көгү узара түшкөн ушул Гүлкайырдын жай мезгилинде биринчи гүл ачканы эсимде. Күтүүсү жетилген Гүлкайырдын гүл ачуусунан мурда […]