Венера БӨЛӨКБАЕВА: Экөө

АҢГЕМЕ Аял… Эркек… Экөөнү эмнегедир көп эстейм. Бирин эстегенде, экинчисин. Экинчисин эстегенде, биринчисин. Экөө — бир асмандын алдында, бир айылда, бир арыктан суу ичип жашашкан. Бирок… Экөө — эки башка үйдө, эки башка тагдырда өмүр сүрүшкөн. Аял — көп балалуу. Эркек — баласыз эле. Аял менен Эркек бири-бирине жакшылыктарда жолугушканын көргөн да, байкаган да эмесмин. Чакырышпаса керек. Качан жамандык болгондо гана экөөнө “чакыруу” келчү. Анда да, айылдын бир пендеси о дүйнөгө узаганда… Ошентип экөө жакшылыктардан калып, жамандыктарга барып… Кара кийинген […]