Олжобай Шакир: Байларды кээде жаман көрөбүз, кээде жакшы көрөбүз…

Өмүрүмдө «чү» деп баштаган ишти «тү» деп таштаган учурларым көп эле болду. Көп эле нерседен көңүл кайтты, көңүл сууду, бирок мен көңүл кайтпай турган ыракаттуу эрмек таап алгамын өзүмө. Аным рухий ыракаттуу, эш туткан эрмек – «РухЭш». Ал менин өз жан-тенимден жаралган медеримдей болуп калды бүгүн. Ооба, асыраган балаңды медер туткандай эле, мээнетиң корогон иш медериң эмей эмине. Мурда жарым-жартылап бүтө турган болуп калган аңгеме, повесттеримди медер тутуп келсем, азыр аларга өгөй атадай мамиле кылып келаткандай сезем өзүмдү. Албетте, алар […]

Сараңбай досторума ода

(Азил-чыны аралаш) Досторум көп сараңбай, кысталышта карызга сокур тыйын алалбайм. Бак-бак сүйлөр Садыкка[1] баштап ишти кеңештим. Башкалардай айнытып, баш чайкады дебесмин. «Бали, – деди – Олжоке! Кылчактаба деги эч бир…» Кызып достун кебине, кыйынчылык тартуудан, кылчактаган эмесмин. … эмесмин-эй, эмесмин, … саясатчы эмесмин. … эмесмин-ай, эмесмин, … эх депутат эмесмин… … эмнесине теңештим… Калың эле капчыгы, Каныбекке[2] кеңештим. Салт сыйлаган ал досум сараңданды дебесмин. «Ула», – деди – ишиңди» –, улуу ишке себепчим. Жардам берер болгондо, жалкоолонгон эмесмин. … эмесмин-эй, […]