Түгөлбай КАЗАКОВ: Жалгыз кайык

АҢГЕМЕ «Күйгөн эмне экенин күйүп бүткөн күлдөн сура». Таңга маал түш көрдү: «Кайдагы бир бийик жар. Төмөн жагы капкара болуп тумандап жатат. Кырында үйбүлөсү. Алыстан көрөт. Өзү ылдыйда, тигилер бийикте. Негедир алдындагы туңгуюкка секиргени жатышат». «Секирбегиле! Артка кайткыла! « – деп кыйкырайын дейт, үну чыкпайт. Чуркайын десе, буттары жылбайт. Анан эле аялы, артынан балдары чогуу аңга бой таштады. Эң артында көкүрөк күчүгү – жаны бир кызы эки колун атасына сунган бойдон кулады. Эч кимиси кайра чыккан жок. Тамагы буулуп, көкүрөгү […]