АҢГЕМЕ

Түнү Ал жалгыз болчу.

Алыстан тегерек шаарды курчаган дубалдарды көрүп, шаарга бет алды.

Жакындай берип, буттардын шаттуу дабышы, шайыр күлкү, чертмек күүлөр кулагына жаңырды. Дарбазаны какты, кароолчулардын бирөө-жарымы Ага эшик ачты.

Маңдайдагы кооз мрамор мамылары бар ак сарайды көрдү. Мамылар жарык кооздуктарга оролуп, ичи-тышы кедр шамынын жарык нурларына бөлөнүптүр. Ал босогодон аттады.

Халцедон залынан яшма залынан өтүп, тойго камдалган узун залга башпакканда, чачына кыпкызыл розалар оронуп, эрди шараптан кызарган, кочкул кызгылт мамыдагы адамды көрдү.

Ал анын артына келип, ийнине кол сүйөдү:

— Жашооң неге ушундай?

Улан ордунан бурулуп, Аны таанып, мындай жооп кылды:

— Кезинде ала оорулуу элем, Сен айыктыргансың мени. А мен башкача кандай жашамакмын?

Үйдөн чыкты Ал, кайра көчөгө түштү.

Көп өтпөй жүзүнө да, кийимине да сүрөт тартылган, буттарына бермет-шуру оролгон аялды көрдү. А артынан аңчыдай абай аңдыган бөбөк келатты, үстүндөгү плащы эки түстүү. Аял жүзү идолдой[1] ажарлуу, а бөбөк көзү кумарга толо күлмүңдөйт.

Экөөнүн артынан тез жетип, бөбөктүн колуна кол тийгизе сурады:

— Бул аялды эмне мынча карайсың, болгондо да кадалып?

Бөбөк бурулганда эле тааныды Аны:

— Бир кезде азиз элем, Сен мага карегиңди бердиң. Анан мен дагы эмнени карамак элем? — деди.

Анан Ал аялга жетип барып, боёк түстүү көйнөгүнө кол тийгизип:

— Күнөө жолунан башка жол жок беле? — деди.

Аял бурулду да, Аны таанып, мындай деди күлүп:

— Сен күнөөлөрүмдү кечиргенсиң, а бул — байсалдуу жол.
Ал шаар сыртына чыкты. Шаар четинен жол боюнда боздоп ыйлап отурган бөбөккө кабылды.

Ал ага жакын келип, узун тармал чачына кол тийгизип сурады:

— Эмнеге ыйлап отурасың?

Бөбөк өйдөгө карап, Аны тааныды да, деп турганы:

— Мен бир кезде көр оозунда элем, а Сен мени тирилтип алгансың. Анан ыйлабаганда эмне кылмак элем?