АҢГЕМЕ

Ньярлатхотеп… сойлогон хаос…
Мен жалгыз кутулуп, баяндап берүү үчүн калдым…

Бул качан башталганын так эстей албайм, бирок андан бери бир нече ай өттү. Бүткүл дүйнө кандайдыр коркунучтуу нерсени чыңалуу менен күткөндөй сезилди. Жалпы саясый жана коомдук башаламандыкка жакындап келаткан апаат – сөзсүз болор түш сыяктуу жанга жай бербес оор туюм жаратты.

Адамдардын өңдөрү кубарып, бейпайда жүрүштү. Акылга сыйбас шыбыр-күбүрлөр көбөйдү, бирок ага ишенүүгө эч ким батынбады. Адамзатка түшүнүксүз, оор күнөө жүктөлгөндөй сезилип турду. А жылдыздар арасындагы түпсүз караңгылыкта муздак шамал улуп тургандай элес — аны жүрөгү менен сезген адам үчүн чыдай алгыс азап эле.

Мезгилдин өзү бузулгансып, жай ыргакта чексиз узарып кеткенсиди. Балким, дүйнө биз билген кудайлардын бийлигинен чыгып, белгисиз күчтөрдүн карамагына өтүп кеткендир деген ой келди.

Дал ошол учурда Египеттен Ньярлатхотеп пайда болду. Аны байыркы тукумдардын өкүлү дешти. Феллахтар аны көргөндө чөгөлөп сыйынышчу, бирок эмне үчүн андай кылышканын өздөрү да түшүндүрө алышчу эмес. Ал жыйырма жети кылымдын тереңинен кайтып келгенин жана башка планеталардан кабар алганын айтчу.

Кара тору, сымбаттуу, дайыма кабагы салыңкы Ньярлатхотеп айнек менен металлдан жасалган татаал шаймандарды алып жүрүп, андан да татаалдарын курачу. Ал илим жөнүндө сүйлөп, электр жана психологияны түшүндүрүп, укмуштуудай тажрыйбаларды көрсөткөндө — эл аң-таң калып, анын ооматы күн сайын өсө берди.

Аны көргөндөр башкаларды да чакырышчу, бирок үндөрүндө билинбеген коркунуч бар эле. Ал кайда барбасын — тынчтык бузулуп, адамдар түшүнүксүз коркунучтан кыйкырып ойгонушчу таңга маал.

Мындай көрүнүштөрдөн кийин айрымдар таңга маал уктоо кооптуу болуп калды дешти. Түнкү кыйкырыктар айдын күңүрт жарыгын жана эски коңгуроо мунараларын титиреткендей сезилчү.

Биздин байыркы, күңүрт шаарга Ньярлатхотеп келген күн эсимде. Анын кереметтери жөнүндө көп уккандыктан, баарын өз көзүм менен көрүп, анын айлакерлигин ашкерелөөгө ашыктым.

Мурда айтышкандай, көшөгө тартылган бөлмөдөгү экранда көрсөтүлгөн нерселер адамдын аң-сезиминин эң тереңинде жашырылган элестерди ойготот экен. Чынында эле анын сеансына катышкандар башкалар көрбөгөндү көрө баштайт дешчү.

Күзгү кечтердин бири эле. Котологон эл агымына кошулуп, биз кууш, дем кыстыккан залга кирдик.

Экранда көлөкөлөр жылып, байыркы урандылардын жанындагы бүдөмүк сөлөкөттөрдү көрдүм. Караңгылыкка чулганган дүйнөдө өчүп бараткан күндүн айланасында чимирилген куюндарды, асмандан түшкөндөй белгисиз учкундарды көрүп, өнө боюм дүркүрөдү.

Мен өзүмдү сабырдуу эсептечүмүн, бирок “бул алдамчылык, болгону электр” деп күбүрөгөнүмдө үнүм калтырап чыкты. Ошондо Ньярлатхотеп дароо баарыбызды сыртка чыгарып жиберди.

Биз тепкичтен түшүп, нымдуу караңгы көчөгө чуркап чыктык тапырап. Баарыбыз бир ооздон корккон жокпуз деп кыйкырып, бири-бирибизди ишендире баштадык. Шаар өзгөрбөгөнсүп көрүнгөнү менен, ичиндеги бир нерсе бүлүнгөндөй сезилди.

Ошондон кийин түшүнүксүз өзгөрүүлөр башталды. Айдын жашыл жарыгына боёлгон түндө биз өзүбүз билген, бирок айтууга да батынбаган багытка сапка тизилип жөнөдүк.

Шаар өзгөрүп кеткен эле: таш жолдордун ордуна чөп өсүп, рельстер дат баскан сыныктарга айланыптыр. Бир жерде оодарылган трамвайды көрдүк. Мунаралардын бири жок болуп, экинчисинин учу кыйшайып калган.

Адамдар топ-топ болуп бөлүнүп кетишти. Айрымдары караңгы көчөлөргө кирип, онтогон үндөрү угулду. Башкалары эски метро оозуна түшүп, жырткычка окшош үн чыгарышты.

Биз шаар сыртына чыктык. Бир заматта суук уруп, айлана аппак карга оролгонун көрдүк. Айдын жашыл жарыгы карды коркунучтуу жылтыратты.

Бир гана жерде кар жок эле — ал жерде түбү жок кара туңгуюк ачылып турду.

Адамдар биринин артынан бири ошол туңгуюкка түшүп жатышты. Мен тып токтодум. Ал жер көр оозундай коркунучтуу эле. Ичинен онтогон, кыйналган үндөр чыгып жатты.

Бирок белгисиз күч мени да тартып кетти… каршылык көрсөтө албай, ошол караңгы туңгуюкка кулап бараттым…

Эй, акылдуу көрүнгөн, бирок чыныгы чындыкты көрбөгөндөр — муну силер гана түшүндүрө аласыңар!

Ошондо аң-сезимимди белгисиз күч кысып, мени бүлүнгөн аалам аркылуу сүйрөп жөнөдү. Жылдыздар өчүп, галактикалардын үстүндө акыл жеткис жандуулар калкып жүрдү.

Кыйраган дүйнөлөрдүн арасынан өтүп, жарык менен караңгынын чеги жоголгон мейкиндикке жеттим.

Ушул үрөй учурган, чексиз ааламдык көрүстөндө кулаш жүрөктүн согушундай басаң жана ырааттуу добулбас кагышы менен коштолуп турду. Ага кошулуп, ыйыктыкты мазактаган ичке, муңдуу чоорлордун үнү коштоду.

Убакыттан тышкаркы чексиз караңгылыкта ошол үндөрдүн коштоосунда ааламдын акыркы, алп кудайлары жай, олдоксон, башаламан каалгып бийлешти.

Алар — сокур, дудук, жансыз айкелдер сыяктуу. Ал эми алардын жан-дүйнөсү жана элчиси — Ньярлатхотеп.

Орус-англис тилинен ChatGPT көмөгү менен кыргызчалаган О`Шакир

Эгер «РухЭш» сайтынын ишмердиги токтоп калбашын кааласаңыз, бизди колдоо үчүн төмөнкү банктык эсебибизге өз каалооңузга жараша акча которо аласыз... Мбанк + 996 558 08 08 60 жана Оптимабанк-4169585341612561.